sonjasponja.bloggar.is
Birthdayboy:)Sonja
Elsku litli fallegi og duglegi bróðir minn á afmæli í dag, litla krúttið er orðið 9 ára:) Ég sakna hans hrikalega á afmælinu hans, en hann á Florída með mömmu sinni og hefur það eflaust rosa gott:) 
Happy birthday Siggi Ben:)
Happy birthday Siggi Ben:)
..og ein mynd af okkur systkinunum frá því hann var ponsa:)
love from your big sister,
Sonja
Heima er bestSonja
Mikið er nú búið að vera yndislegt að hitta fólkið mitt aftur og vinkonurnar og vinina:) Einar skemmtilegustu móttökurnar voru þó hjá ömmu Sonju sem byrjaði að stappa og hoppa og sagði “Gvuð, ég hélt það yrði ekki svona gaman að hitta þig”!! Alltaf svo skemmtilega orðheppin hún elsku amma. Ekki var móðir mín orðheppnari, og ég veit ekki hvort aldur minn er eitthvað orðinn viðkvæmur hjá henni eða hvort ég var of lengi í burtu frá henni, en hún kynnti mig í gæsapartýi frænku minnar, “hún er komin alla leið til okkar, frænka mín frá Japan”. Magnaðar konur, þær þurfa ekki einu sinni að leggja sig fram við að vera fyndnar, þetta rennur bara út úr þeim.
Annars verð ég að viðurkenna að það er líka soldið skrýtið að koma heim. Ég sakna Japan soldið strax. Fyrstu dagana fannst mér skrýtið að skilja allt sem allir sögðu í kringum mig, og fannst ég jafnvel heyra of mikið, hehe. Svo finnst mér allir vera að horfa á mig, en það er soldið magnað hvað Íslendingar mæla alla út, og glápa og bera saman.. Þetta er mjög ólíkt Japönum, en þar er algjört no-no að horfa í augun á öðrum, og þegar augu konu og manns mætast, þá þýðir það eiginlega bara að þau vilji hvort annað! Japanir eru líka mun kurteisari en Íslendingar, alltaf brosandi og heilsandi. Svo er það verðlagið, en ég ætla nú ekkert að ræða hvað það er farið upp fyrir alla skynsemi hérna heima. Svo eftir að maður er búinn að vera í Kína og Thailandi þar sem maður þarf að prútta um allt, var ég næstum búin að missa út úr mér við greyjið kassadömuna í 10-11, “2000 kr. já, hvað segiru um 700?”. Það sem mér þykir verst er samt hvað Íslendingar eru stressaðir og alltaf að flýta sér að öllu. Fólkið í röðinni í 10-11 virtist allt saman vera að fara á taugum á meðan það beið í röðinni, það ætti að prófa að vera í röð í Japan þar sem maður þarf nánast að fylla út eyðublað ef maður ætlar að fá að nota salerni. Það er eiginlega sama hvað fólk er að gera, það er alltaf að flýta sér hérna. Það er einmitt þessi japanska ró sem ég sakna mest og ætla að reyna að halda í.
Íslenski húmorinn klikkar samt ekki og það er eitthvað í loftinu hérna heima sem er gott að komast aftur í, og svo ég er komin með hálsríg af því að drekka íslenska vatnið úr krananum, var búin að gleyma hvað það er gott. Svo getur maður varla kveikt á útvarpinu nema að heyra enn einn slagarann með Stebba Hilmars, yndislegt, en kommon Stebbi, ítalskir ástarsöngvar?! Er það ekki soldið desperate?! Hehe, yndislega íslenskt samt eitthvað.
Annars verð ég að viðurkenna að það er líka soldið skrýtið að koma heim. Ég sakna Japan soldið strax. Fyrstu dagana fannst mér skrýtið að skilja allt sem allir sögðu í kringum mig, og fannst ég jafnvel heyra of mikið, hehe. Svo finnst mér allir vera að horfa á mig, en það er soldið magnað hvað Íslendingar mæla alla út, og glápa og bera saman.. Þetta er mjög ólíkt Japönum, en þar er algjört no-no að horfa í augun á öðrum, og þegar augu konu og manns mætast, þá þýðir það eiginlega bara að þau vilji hvort annað! Japanir eru líka mun kurteisari en Íslendingar, alltaf brosandi og heilsandi. Svo er það verðlagið, en ég ætla nú ekkert að ræða hvað það er farið upp fyrir alla skynsemi hérna heima. Svo eftir að maður er búinn að vera í Kína og Thailandi þar sem maður þarf að prútta um allt, var ég næstum búin að missa út úr mér við greyjið kassadömuna í 10-11, “2000 kr. já, hvað segiru um 700?”. Það sem mér þykir verst er samt hvað Íslendingar eru stressaðir og alltaf að flýta sér að öllu. Fólkið í röðinni í 10-11 virtist allt saman vera að fara á taugum á meðan það beið í röðinni, það ætti að prófa að vera í röð í Japan þar sem maður þarf nánast að fylla út eyðublað ef maður ætlar að fá að nota salerni. Það er eiginlega sama hvað fólk er að gera, það er alltaf að flýta sér hérna. Það er einmitt þessi japanska ró sem ég sakna mest og ætla að reyna að halda í.
Íslenski húmorinn klikkar samt ekki og það er eitthvað í loftinu hérna heima sem er gott að komast aftur í, og svo ég er komin með hálsríg af því að drekka íslenska vatnið úr krananum, var búin að gleyma hvað það er gott. Svo getur maður varla kveikt á útvarpinu nema að heyra enn einn slagarann með Stebba Hilmars, yndislegt, en kommon Stebbi, ítalskir ástarsöngvar?! Er það ekki soldið desperate?! Hehe, yndislega íslenskt samt eitthvað.
En svo var ég að setja inn myndir frá Tokyo... það var nú meiri geðveikin og það virtist vera kveikt á hverju einasta rafmagnstæki í borginni. Mannmergðin er rosaleg enda búa þar um 12 milljónir manna. Magnað hvernig þeir þurfa að troða fólki inn í lestarnar, og að þeir þurfi að vera með sérvagna fyrir konur vegna káfvandamála. Þetta var að sjálfsögðu líka mjög áhugaverð og flott borg og gæti verið gaman að prófa að búa þar..
Sayonara,
Sonja